De Nederlandse Katholieke Sportfederatie viert dit jaar haar 60 jarig jubileum. En ondanks zwaar tegenweer door het beleid van NOC*NSF, bloeit de NKS als nooit tevoren. Hoe valt dat te rijmen?
Wim van der Donk, voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, analyseert de revival van maatschappelijke zuilenorganisaties: “eerst waren deze organisaties van de zuil; de school, de sportclub, de jongerensociëteit werd door de kerk opgericht. Vervolgens werden al deze organisaties even zovele plekken waarbinnen de Katholieke-, de Protestants Christelijke- of de Socialistische gemeenschap kon floreren en zichzelf kon zijn. Nu groeien de volhouders onder deze organisaties toe naar maatschappelijke ondernemingen die de dromen van hun oprichters en hun levensbeschouwelijke bronnen vertalen in een specifieke waardeoriëntatie, die zij ten dienste willen stellen aan de gehele samenleving.”
De opgetelde achterban van alle Katholieke maatschappelijke organisaties heeft een omvang van een slordige 4,5 miljoen. De NKS telt momenteel meer dan 400.000 leden en groeit nog steeds. Maar natuurlijk gaat het niet om aantallen, maar om de intrinsieke waarde die deze op de toekomst gerichte maatschappelijke organisaties vertegenwoordigen en uitdragen.
Voor de NKS is dat sport en het bewegen als middel voor de vorming van de jeugd, het leren delen met elkaar en het opkomen voor zwakken en kwetsbaren. Niet voor niets koos de NKS als haar lustrumthema “sport als leerschool voor je leven”. Niet voor niets is de NKS met zijn partners marktleider op het gebied van verenigingsondersteuning en leren van elkaar in clusters waar clubs elkaar helpen in plaats van elkaar naar het leven te staan. Niet voor niets is de NKS op dit moment de grootste Nederlandse aanbieder op het terrein van ontwikkelingssamenwerking en sport.
Nu lijkt het erop dat in de toptuinen van NOC*NSF steeds minder plek is voor onooglijke plantjes, verlepte boompjes en niet goedgekeurde bloempjes. Ach, voor wie is het verdrietig dat deze bloemen, bomen en planten verkommeren? Voor die plantjes, die boompjes en die bloempjes, ja allicht! Maar ook voor die tuinman die nooit zal beseffen dat klavertjes vier geluk brengen, dat madeliefjes en paardebloemen het gazon kleur geven en dat onooglijke plantjes rotsen kunnen breken en de woestijn weer kunnen laten leven.
En beste Erica, jij eens zo wilde bloem, laat je niet in een perkje sluiten. Wat in het wild een prachtige bloem is wordt in al te geordende tuinen versleten voor onkruid, maar weet: onkruid vergaat niet!
U
bent hier: Nieuws & Actualiteiten - Columns
