Deze zegswijze voor uitsluiting van mensen, sociaal of organisatorisch, lijkt wel aan de sport ontleend. Driemaal in mijn jeugd was ik de pineut.

Zondagochtend na de kerk werden de kinderen uit het dorp verzameld op het plein. De bussen voor transport naar het sportfondsenbad in de stad stonden al klaar. Nog jaren daarna had ik een hekel aan de zondag. Niet vanwege die kerk, maar vanwege de zwemles. De kleine bibberjongen die ik was met watervrees en bang voor “tien tellen je hoofd onder water” - de absolute voorwaarde voor promotie naar het diepe – voelde zich vernederd en aan de kant gezet en heeft in 2 jaar geen zwemslag leren maken. Het geduld van mijn vader, die zichzelf zwemmen had geleerd en die badmeester en kindervriend was, die mij in een half uur leerde duiken door: “ga staan aan de rand van het water, sluit je ogen en stel je voor dat je een geweldige zwemmer bent en zo als een vis het water in glijdt”….hielp mij over mijn watervrees heen.

Hockey vond ik een leuke sport en ik ontwikkelde als grootste talent het uitlopen bij strafcorners om de bal net voor de neus van de tegenstander weg te kapen. Toen ik ouder werd, kon ik niet meer mee met de groep, die het bier drinken en brallen eerder onder de knie hadden dan ik en voelde mij buitengesloten en aan de kant gezet. De selectie voor de hogere teams was niet alleen voorbestemd voor de besten, maar vooral ook voor de inner circle en hockey had voor mij zijn glans verloren. In diezelfde jaren was ik lid van de judovereniging; altijd was ik welkom en omdat er maar weinig oudere jeugd was, ging ik meetrainen met de volwassenen. Zij waren sterker en beter, maar toch voelde ik mij een hele kerel.

Het roeien in mijn studententijd was een sportieve doorbraak. Al in mijn derde jaar werd onze ploeg uitgenodigd voor de nationale B selectie. Ik heb Papendal voor het eerst beleefd bij centrale trainingsstages. In dat jaar sloeg de man met de hamer toe: pfeiffer en een chronische schouderblessure. In die tijd, begin jaren 80, was roeien nog een soort survival of the fittest; en hoeveel talent ook, er was geen tijd om te wachten op de geblesseerden en ik werd letterlijk aan de kant gezet. Als sportbestuurder en trainer coach heb ik in de jaren daarna mijn lol niet opgekund, maar als sporter was driemaal scheepsrecht: ik had ten lange leste de niet begeerde status van drop-out verworven.

Sport is vormend en geeft plezier, maar trekt men in de sport niet zoveel lijnen, bewust en onbewust, dat er soms meer “aan de kant” dan speelveld is? Krijg je als jeugdige de beweging of het spelletje niet zo snel onder de knie dan sta je buiten de groep waarmee je begon. Je komt uit een cultuur waar alcohol taboe is en je hoort niet meer bij de inner circle. Je krijgt een blessure en wordt aan je lot overgelaten. Ben je niet zo competitief ingesteld, dan is er voor jou vaak geen plaats of aanbod. Wil je anders sporten dan de bond bedacht heeft, dan ben je een “valsspeler”. Heb je ouders met te weinig geld, dan speel je niet mee.

De bestrijding van drop-out begint met het trekken van minder lijnen!

Auteur: Marius Buiting (SBM 3-2005)