Wat een sportief heldendom! Lafeber haalt in één toernooi het grootste prijzenbedrag van zijn carrière binnen en tevens het grootste bedrag ooit door een Nederlander in een toernooi gewonnen. Meer dan driehonderd duizend euro voor een potje golf. Of anders gezegd, want dat schijnt de norm te wezen, een kleine driemaal het jaarsalaris van de minister president. Nou gun ik die Lafeber graag een appeltje voor de dorst, maar wat ik minder begrijp is dat journalisten van dezelfde krant die hierbij staan te juichen, schande spreken als een zelfde bedrag in één jaar wordt verdiend door een directeur van een ziekenhuis.

De verhoudingen zijn zoek: in Groot-Brittannië wordt 20 miljoen euro uitgegeven voor de beveiliging van de wereldleiders van de G8 en daar wordt geen woord aan vuilgemaakt. Even later klopt men zichzelf op de borst als men 1 miljoen pond hulp verstrekt aan de hongerenden in de Sahel. Enkelen worden er tegen beschermd om zelfs maar een splinter in hun vinger op te lopen, terwijl miljoenen onbeschermd ronddolen zonder eten en drinken en blootgesteld aan geweld. En dan te bedenken dat je in deze landen met 50 pond een kind één jaar lang te eten geeft en onderwijs kan geven.

Terug naar eigen land en naar de sport. Ik ben eens aan het rekenen gegaan en reken eens met me mee. Het blijkt dat in Nederland in achterstandswijken, met name in grotere gezinnen, bij gezinnen met werkloze ouders of voor kinderen van bijstandsmoeders, geen geld overschiet om bij een sportclub te gaan of zoals wij in Brabant zeiden: “onder voetbal”. Laat een jeugdlidmaatschap van een club en wat geld voor een outfit honderd euro kosten. Dat is inderdaad een fors bedrag als je elk dubbeltje moet omdraaien. Dan staat 1 miljoen euro verdiensten van een van onze voetbalhelden toch garant voor het kunnen meespelen in de samenleving van 10.000 kinderen.

Nou wil ik ook niet kinderachtig zijn; ik vind, je eerste miljoen moet je lekker voor jezelf houden. Maar als elke sportieveling in ons kikkerland, sporter, coach, stuurman aan wal zoals Barend of Van Dorp, het tweede miljoen dat ze zouden verdienen – nou, verdienen…… ik bedoel krijgen – weg zouden geven aan de kansarme jeugd, dan is er geen kind in Nederland dat niet kan sporten omdat zijn opvoeders dat niet kunnen betalen. En wat mij betreft, laat daarna, maar nu met een sportief geweten, de miljoenen maar binnenstromen.

Wat een financieel heldendom als je in een paar uur voor een tweede plaats in een toernooi een paar ton verdient. Wat een sportief heldendom als je met al dat geld voor zo velen iets sportiefs zou betekenen!

Auteur: Marius Buiting (SBM 4-2005)